با اینکه اشتراک فرهنگ و نژاد ومشابهتهای زبانی و هویتی قوم پارس و کرد یکی است و این واقعیتی غیر قابل انکار است چرا احساس میشود آنها جدای از این پیکره بزرگ تاریخی هستند؟!

از زمان شکل گیری دولت مذهبی صفویه و با تحریک و پشتوانه عثمانیها نخستین درگیریهای اصلی میان کردها با دولت مرکزی ایران شکل گرفت و موجب بوجود آمدن دیوار بی اعتمادی مابین کردها و دولت مرکزی ایران و جدایی آنان شد.

کردها بخصوص کردهای تحت حاکمیت در آمده دولت عثمانی از آغاز نخستین حرکتهای انقلابی خود(1806 م) و بعد کردهای تحت حاکمیت در آمده عراق تاکنون دوران سختی را متحمل شدند. کردهای ایران نیز تحت تاثیر قیامهای مذکور و به دلیل عدم پشتیبانی ایران از آنها با دولت مرکزی ایران درگیر اختلاف و جنگ شدند و خواهان جدایی و کسب خودمختاری شدند.و دولت ایران بخاطر از دست نرفتن مابقی سرزمین خویش تمام قیامهای آزادیخواهی ملت کرد را به شدیدترین حالت ممکن سرکوب کرد.

اگر دولت ایران برای الحاق دوباره کردها به ایران اقدامی میکرد بی شک امروز وضعیت به گونه دیگری بود.

البته یکبار در زمان جنگ جهانی اول برای الحاق دوباره کردهای جدا شده از ایران داشت اقدام جدی صورت میگرفت، اما این اقدام در پی خیانت وثوق الدوله که عامل وسرسپرده انگلیسیها بود با شکست مواجه شد. پس از آن در زمان پهلوی و جمهوری اسلامی این هدف پیگیری نشد، این در حالی است که دولت ترکیه هنوز هم بخاطر توسعه طلبی و و تمدن غارت و چپاولی که دارد خواهان الحاق استانهای کرکوک و موصل به خاک خود است. البته ایران کمکهای مادی در جهت تضعیف کشورهای همسایه بخصوص عراق (زمان جنگ تحمیلی) به کردها میکرد. ولی برای آزادی ملت کرد هیچ اقدام دیگری ننمود.

کشورهای منطقه (ترکیه،عراق،سوریه،ایران) نیز به هر نحو ممکن جهت تامین منافع خود گروههای مسلح کرد  هر گدام از کشورهای منطقه را مورد حمایت قرار دادند تا علیه دیگران وارد عمل شود.

کردها بیش از این از دولتمردان سیاسی ایران انتظار داشته و دارند که آنها را در مقابل حمله های ناجوانمردانه و گستاخانه (ترکها و عربها و ...)مورد حمایت قرار دهند، انتظاری که رهبران بزرگ کردها (ملک محمود برزنجی،ملا مصطفی بارزانی و ...) علنا آن را به زبان آوردند.

امروزه کردها به لطف تکنولوژی ارتباطات توانسته اند صدای انقلاب و خواسته های خود را به گوش جهانیان برسانند و قیم و انقلاب خود را در سطح جهان فراگیر کنند. شبکه های تلویزیونی :کردستان،کردست،روژ،روژهلات،نوروز(دو شبکه)،میزوپوتامیا(به معنی سرزمین ماد)،کوموله،تیشک،آسوست،پیام،گلی کردستان،کرد1 ،زاگرس و...در اروپا وعراقراه اندازی شده اند و به خوبی تمامی مسائل مربوط به تحولات کردها راتحت پوشش خود قرار میدهند و جنایات استعمارگران را (الخصوص ترکیه) بی وقفه به جهانیان مخابره میکنند و نمایش میدهند.

کشورهای ترکیه و عراق در دهه های گذشته (هم اکنون نیز ترکیه و سوریه) کردها را چنان در محدودیت قرار دادند که مجال هیچ گونه خودنمایی نداشتند. از حرف زدن به زبان مادری خود منع شدند و هرگاه طلب حقوق پیمال شده خویش مینمودند آنان را یاغی و شرور تروریست و...معرفی می کردند.

 در دهه 1990 کردها بخصوص کردهای حزب کارکران کردستان(پ.ک.ک) در شهرهای مختلف جهان دست به تظاهرات وسیع زدند، نکته قابل توجه حرکت کردها در این راهپیماییها خودسوزیهایی بود که در شهرهای اروپایی و ترکیه پیش آمد که برای کسب آزادی سایر کردها در میان شعله های آتش سوختند و نگاه جهانیان را به خود جلب کرده و اثر تاثیرگذاری را در محافل بین المللی به جای گذاشتند.این اعتراضات باعث شد تا ترکیه از اقدامات وحشیانه و خصمانه خود تا حدودی عقب نشینی کند و به خاطر ترس از خشم ملت کرد و انتقاد سازمان حقوق بشر حتی مجبور شد از اعدام عبدالله  اوجالان خودداری کند.

وحشیانه ترین کشتارها در چندین دهه گذشته ود پی قیام کردها بی گمان از سوی دولتهای عربی و عراق علیه کردها صورت گرفت. بمبارانهای شیمیایی و ویران کننده در دهه های 50 و 60 و 80 هیچگاه از ذهن ملت کرد و جهانیان حامی حقوق بشر فراموش نخواهند شد. بمباران شیمیایی شهرهای سردشت و حلبچه لکه ننگینی بود که بر دامن رژیم بعث عراق نشست. و هزاران انسان بی گناه به جرم کرد بودن و طلب آزادی برای همیشه نفسهایشانت بند آمد. و کودکان معصوم آینده خود را در فضای گازهای شیمیایی به گور بردند. ( زمان جنگ تحمیلی کل شهرهای کردنشین عراق پشتیبان ایران بودند و به همین علت موجب خشم دولت غاصب عراق در زمان صدام معدوم شدند). به راستی گناه این مردمان چیست، که بایستی محکوم به مرگ،بیخانمانی،آوارگی،و... شوند؟! مگر نه اینکه آنها در سرزمین مادری خود خواستار آزاد زیستن ودارا بودن حداقل حقوق حقه ی خود بودند؟!

امروز با توجه به شرایط پیش آمده چرخ چپ گرد زمانه به حرکت درآمده و همان کشورهایی که ازهنگام  روی آمدن کشور عراقبه حکام و رژیمهای این کشور کمک کردند و کردها را به طرق مختلف سرکوب وقتل عام کردند، همان دولتهای بزرگ به ظاهر به حمایت کردها برخاسته اند و خواهان کسب خودمختاری برای کردهای عراق هستند و این قول مساعدت را جهت شکل گیری حداقل منطقه خودمختاری برای کردهای عراق داده اند . اگر این وضعیت پیش آید نقطه امیدی برای کردهای دیگر مناطق در آینده است. اما با توجه به اینکه ترکیه به شدت از شکل گیری منطقه خودمختاری کردها در شمال عراق به شدت وحشت دارد احتمال اینکه با دادن امتیازات زیاد و باجهای سنگین به آمریکا مانع حرکت سریع این قضیه شود بسیار زیاد است، چونکه ترکیه در وسعت سرزمینهای کرد برای خود نامی بهم زده است والا کشوریست از لحاظ وسعت مانند سوریه.

البته کردها باید هوشیار باشند و گول وعده های دروغین کشورهای استعماری را نخورند چرا که آنها هیچ گاه به فکر حمایت از مردم منطقه نبوده اند و صرفا دنبال منافع خود و به دست آوردن نفت و گاز و ... در منطقه هستند. و این احتمال وجود دارد که چون گذشته با وعده های تو خالی برای مدت زمانی کردها را سر گرم کنند و بار دیگر دولت مرکزی جدید عراق را خواه ناخواه عربی هم هستند به جان کردها بیندازند. مگر اینکه هوشیار بوده واجازه ندهند تاریخ بار دیگر برای آنان تکرار شود.

امیدواریم روزی فرا رسد که دیگر ملت کرد زیر چرخ گردون زمانه و تازیانه حکومتهای جبار قرار نگیرند و  مرزی سیاسی در میان نباشد و  طلوع خورشید رهایی و آزادی سپیده دمان از کوههای البرز سر بر آورد و به آزادی و استقلال ملت کرد سلام کند.